خوش به حال من که چنین همسری دارم
علاقه و محبت وافری به همسرشان داشتند به طوریکه خانم در یک طرف قرار داشتند و بچه ها در طرف دیگر و این دوست داشتن با احترام خاصی همراه بود. یک بار خانم مسافرت رفته بودند، آقا خیلی دلتنگی می کردند. وقتی آقا اخم میکردند ما به شوخی می گفتیم اگر خانم باشد، آقا می خندند، وقتی نباشند آقا ناراحت هستند و اخم میکنند.
هرچه سر به سر آقا گذاشتیم، اخم ایشان باز نشد. بلاخره من گفتم: ‹‹ خوش به حال خانم که شما اینقدر دوستشان دارید.››
آقا گفتند: ‹‹ خوش به حال من که چنین همسری دارم. فداکاری که خانم در زندگی کردند، هیچکس نکرده است.››
خاطره ای به روایت از خانم زهرا اشراقی نوه ی حضرت امام(ره)
برگرفته از کتاب زندگی به سبک روح الله

خوشا آنانكه جانان مي شناسند/